...بگذارید مثالهایی بزنم که برای همگان ملموس باشد! حتماً موارد متعددی پیش آمده که بسیاری از خوانندگان هنگامی که در حال استفاده از اینترنت بودند، با قطعی یا افت شدید سرعت مواجه می­ شوند. در چنین شرایطی هیچکس پاسخگو نیست به جز لنگر کشتی­هایی که اگر ناخدایان­ شان قهرمان تیراندازی هم بودند، نمی­ توانستند همیشه­ ی خدا با همین دقت به کابل اینترنت شلیک کنند. بسیاری از کاربران در چنین موقعیتی نیز متأسفانه فحش می­ دهند؛ چون هیچ راه دسترسی و پیگیری قانونی­ ای برای داشتن سرویس اینترنت بدون مشکل ندارند...

این یادداشت را در روزنامه قانون (شنبه 21 اردیبهشت 92) منتشر کردم.

...زمانی که مسئولین ایرانی مفتخرند که بیشترین شباهت را به مردم عادی دارند، طبیعتاً رفتارهای­شان هم چیزی جز رفتارهای مردم عادی، اما در مقیاسی بسیار بزرگتر و کلان نیست. اگر مردم هر از چند وقت یکبار اقدام به تخریب ساخته­ های صاحبان خانه­ های پیش از خودشان می­ کنند، مسئولین هر چند وقت یکبار اقدام به تخریب برساخته­ های اجتماعی، سیاسی، اقتصادی و فرهنگی نفرات قبلی خود می­ کنند. جالب آنکه همچون برخی خانه­ های ایرانی که محکم ساخته شده بود و حالا برای تخریبش باید لودرها تلاشی مضاعف کنند، برخی مسئولین هم تلاشی مضاعف دارند برای تخریب طرح­های موفقی که نفرات قبلی، با شالوده­ ای محکم آنها را بنا کرده­ اند. در این میان اما همانگونه که بسیاری از خانه­ هایی که جایگزین خانه­ های تخریب­ شده می­ شود، استحکام آنها را ندارد، برخی از طرح­ های جدید هم نه آن استحکام برنامه­ های پیشین را دارد و نه هیچ همخوانی­ ای با سایر برنامه­ ها. از همین روست که برخی مسئولین به جای تمرکز بر برنامه­ های خود، تلاش دارند وقت­شان را با تخریب برنامه­ های مسئولین پیشین پر کنند...

(این یادداشت را امروز -دوشنبه 2 اردیبهشت 92- در روزنامه قانون منتشر کردم، البته نامش را به «شباهت و رابطه سیاست و خانه سازی» تغییر دادند).

...متأسفانه نه تنها این نمادها هیچ ارتباطی با هویت فرهنگی- تاریخی و طبیعی شان ندارد، بلکه عموماً برگرفته و کپی شده از نمادهای شهر تهران است. از استان تهران که وارد استان مازندران می شوی، در همان ابتدا که پادگان آموزشی تکاوران دیده می شود؛ با ماکتی از برج آزادی تهران. این روند در بسیاری از شهرهای مازندران تکرار می شود. شاید نمونه گویای آن، نصب ماکتی بدقواره از برج میلاد در میدان ورودی شهر امیرکلا (از سمت بابل) باشد. معماری این استان نیز به واسطه هجوم افراد غیربومی و در رأس آنها تهرانی ها برای خرید خانه دوم، به شدت دستخوش تغییر و بلکه انقلاب شده و هویت بومی معماری اش را یکسره به نفع برافراشتن آپارتمانها و برجهای مسکونی خالی از روح بومی، کنار گذاشته است...

این نوشتار پیش از این در روز شنبه 17/1/1392 در روزنامه قانون منتشر شده بود.

توضیح مترجم: ماکس فیشر به تازگی تلاش کرده تا در روزنامه واشنگتن پست، تحلیلی از یافته های گزارش اخیر دیوان اقتصاد جهانی (wef) درباره میزان تمایل مردم کشورهای مختلف به گردشگران خارجی ارائه دهد. وی راههای مختلفی را می آزماید که همگی به شکست می انجامد. نهایتاً و در پایان، نویسنده از خوانندگان تقاضا می کند تا در ارائه توضیح چرایی یافته ها وی را یاری کنند. تاکنون نزدیک به 200 کامنت در سایت روزنامه واشنگتن پست زیر این نوشته ثبت شده و نظریات مختلفی در این باره بیان کرده اند. جالب آنکه این بحث به میان بسیاری از استادان و پژوهشگران عرصه گردشگری در دنیا نیز کشیده شده و ایمیل های بسیاری در این باره رد و بدل می شود. به دلیل جذابیت موضوع، ترجمه این مقاله در اینجا درج می شود...

(این ترجمه را به تازگی در وب سایت انسان شناسی و فرهنگ منتشر کرده بودم).

...وقتی داشتیم نزدیک می شدیم، سه خودرو پراید و پژو توقف کرده بودند و سرنشینان جوان شان داشتند با شدت و حرارت، دوروم (Durum: رقصی تند و هیجانی که مخصوص نوری ها است) می رقصیدند. من هم که عاشق دوروم هستم، ذوق زده شدم از دیدن این صحنه. وقتی ما را دیدند، ضبط یکی از خودروها که داشت آهنگ نوری مناسب رقص دوروم پخش می کرد را خاموش کردند و با هم به گفتگو پرداختند. فکر کردیم به خاطر ما این کار را کرده اند. اما دوباره آهنگ را زیاد کرده و شروع کردند به رقصیدن. ما که داشتیم از کنارشان عبور می کردیم، یک دفعه چند نفری ریختند روی سر ما و بغل مان کردند و بردند وسط خودشان و هی با گویش تبری می گفتند: «دوروم بَخِر... دوروم بَخِر»؛ یعنی دوروم برقص. از بوی دهان شان معلوم بود که حسابی خورده اند و نمی شود به شان گفت بالای چشم تان ابرو؛ و الا دخل مان آمده! خلاصه هی تلاش می کردیم از چنگ شان در بیاییم؛ اما دوباره بغل مان می کردند و می گذاشتند وسط خودشان و می گفتند: «دوروم بَخِر... دوروم بَخِر»...

...امسال با همکاری یکی از دوستانم (آقای کامبیز قلیخانی) تقویمی طراحی کردیم که هر ماه سال، به عنوان تصویر پس زمینه رایانه قرار می گیرد و در هر ماه، به یکی از موضوعات مرتبط با حقوق حیوانات پرداخته شده است. برای سهیم شدن در این فعالیت سازنده و اخلاقی، این سالنامه را از اینجا و یا اینجا و یا از اینجا دانلود کرده و از طریق ایمیل و شبکه های اجتماعی، به دوستان خود نیز آنرا پیشنهاد دهید...

حسین پور، علی (1391)، فرهنگ و ادبیات کودکان بختیاری، شهرکرد: انتشارات نیوشه،432 صفحه:
با صنعتی شدن جوامع و شهرگرایی بی سابقه ای که طی چند دهه اخیر رخ داده، نه تنها روستاها در حال خالی شدن از سکنه اند، بلکه میراث فرهنگی گرانبهای شان که حاصل سده ها فراز و نشیب در بستر زمان و مکان بوده نیز در حال فراموشی است. قوم بختیاری در این میان تا حدودی استثناء است؛ چرا که نه تنها بخش عمده ای از مردم استان چهارمحال و بختیاری و دیگر استانهایی که بختیاری ها در آنجا ساکن اند (همچون خوزستان) روستا نشبن اند، بلکه عشایر بختیاری نیز سومین شیوه زیست در این مناطق را تشکیل می دهند که فرهنگی غنی و پربار دارند. علی حسین پور پس از مدتها بررسی موفق شد حاصل پژوهشهای میدانی و کتابخانه ای خویش را در قالب کتاب فرهنگ و ادبیات کودکان بختیاری منتشر کند...

این نوشتار پیش از این در وب سایت انسان شناسی و فرهنگ منتشر شده بود.

چند سالی می شود که دوچرخه را برای رفت و آمدهایم، به عنوان وسیله نقلیه اصلی برگزیده ام. تا چند ماه پیش، گاهی اوقات از خودرو هم استفاده می کردم. اما اکنون چندین ماه است که دیگر خودروی شخصی ندارم و تنها با دوچرخه رفت و آمد می کنم. به ویژه به محل کارم که بیشتر روزهای هفته را آنجا حضور دارم.

مراسم رونمایی از کتاب «انسان شناسی گردشگری» در روز پنجشنبه مورخ 30 آذر 1391 در اتاق کنفرانس موسسه آموزش عالی مازیار برگزار خواهد شد (اتاق شماره 19). این مراسم از ساعت 14 آغاز خواهد شد و به ترتیب شامل صحبت نویسنده کتاب (امیر هاشمی مقدم)، معرفی و نقد کتاب (توسط دکتر قلیچ) و فروش با 40% تخفیف است.

در ادامه این مراسم، ابتدا کارگاه یک ساعت و نیمه گردشگری ارزان قیمت به کشورهای خارجی (bachapaking یا کوله پشتی به دوش و couchsurfing یا اقامت رایگان در خانه های داوطلبانی از کشور مقصد) توسط آقای علی بیگدلی برگزار می شود.

سپس در ساعت 16:45 (چهار و چهل و پنج دقیقه) سخنرانی پروفسور جعفر جعفری، استاد دانشگاه ویسکانسن استوت امریکا با عنوان: «ساختارها و کارکردهای توریسم» با محوریت مولفه های لازم برای توانمندی در این دانش به مدت نیم ساعت برگازر شده و در ادامه، ایشان به پرسشهای دانشجویان پاسخ خواهند داد. این سخنرانی به صورت ویدئوکنفرانس خواهد بود....

برای دیدن و خواندن جلد، فهرست و مقدمه متاب به ادامه مطلب مراجعه کنید.

اوضاع اقتصادی هیچ خوب نیست. حقوق ها (به ویژه برای قشر ضعیف کارگر) با دیرکردهای چند ماهه پرداخت می شود. گرانی و تورم همه حریفان را ضربه فنی کرده است. ماستی را که سال پیش همین موقع می خریدم 1.200 تومان؛ حالا باید بخرم 3.000 تومان؛ تخم مرغ 100 تومانی شده 300 تومان؛ مرغ و میوه که حرفش را نزن. کاری هم به قیمت خودرو نداریم. بحث مان روی مایحتاج ضروری است. می توان برای این گرانی و اوضاع نابسامان، سه دلیل معرفی کرد: نخست، ناتوانی دولت؛ که پند دلسوزان را هم پذیرا نیست. دوم، تحریمها که انصافاً خیلی فشار وارد می کنند. اما سومی هم دارد که بحث اصلی ام در اینجا به همین سومی مربوط است. اینکه ما هنوز قحطی نیامده، قحطی زده ایم. بگذارید تا موضوع را با آنچه باعث شد به فکر نوشتن این پست بیفتم، آغاز کنم...

...مثلاً جزو مستحبات مسلمانی یکی این است که با پای چپ وارد دستشویی شده و با پای راست خارج شوی. برعکس، با پای راست وارد مسجد شده و با پای چپ خارج شوی. حالا دلیل علمی این قضیه را پیدا کرده اند که آدمها هنگام سکته کردن، به طرف راست (یا نمی دانم پای راست شان می افتند) و برای همین است که توصیه شده با پای چپ وارد دستشویی شویم که اگر آن موقع سکته کردیم، به طرف پای راست مان که هنوز بیرون است بیفتیم و نه توی دستشویی! شما احتمالاً تاکنون خبر سکته افراد بسیاری را شنیده اید و یا حتی ممکن است خودتان از نزدیک هم چنین چیزی را دیده باشید. وجداناً چند نفرشان دم درب دستشویی سکته کرده اند؟ اصلاً کاری به اینکه شما چنین صحنه ای دیده یا شنیده اید، نداریم. خودتان کلاه تان را قاضی کنید؛ به نظرتان چند درصد از مردم، هنگام سکته کردن دم درب دستشویی هستند؟ با این اوصاف، آیا یک دستور یا روایت دینی برای این می آید که شاید بالاخره از بین سکته کنندگان، یکی شان دم درب دستشویی سکته کند و به خاطر آن یک نفر (آن هم با اما و اگر) همه مومنان برای صدها سال این کار را تکرار کنند؟...

طبیعتاً هر دولتی که به نهادهای درون کشورش (چه نهادهای علمی و چه غیرعلمی) یاری برساند، انتظار دارد آن نهاد در راستای اهداف دولتی حرکت کند و بدین ترتیب، به سادگی استقلال این نهادها زیر سوال رفته و علم در خدمت قدرت قرار می گیرد. «انسان شناسی و فرهنگ» (که صفحه توریسم آن نیز از فعالترین بخشهای آن است) مجموعه ای است که برای اهداف خود صرفا به فعالیت داوطلبانه مدیران، مدیران اجرایی و اعضایش وابسته است و از هیچ درآمد خصوصی یا دولتی برخوردار نیست. از این رو کمک همکاران، خوانندگان و علاقمندان به این مرکز برای این وب سایت ضرورتی حیاتی دارد[...] یادتان باشد فرقی نمی کند شما صدهزار تومان کمک کنید یا هزار تومان. مهم نفس مشارکت شما در استقلال علم در ایران است. زمانی که پشت دستگاه کارتخوان یا وب سایت بانک تان قرار می گیرد تا صورت حساب، کارت شارژ، پول یا دیگر خدمات دریافت کنید، می توانید با هر اندازه کمک که در توان دارید (ولو به اندازه پول یک روزنامه)، در ساخت آینده علمی این کشور مشارکت داشته باشید.

...همین چند روز پیش قرار بود برای یک کار اداری، 300-200 هزار تومان هزینه کنم. خب، 600-500 هزار تومان دیگر توی حسابم می­ماند و مشکلی تا ماه آینده که حقوقم واریز شود، پیش نمی­آمد. اما زهی پندار بیهوده. همین که پی­گیر کارها شدم، کل حسابم تا ریال آخر خالی شد. جوری که برای مراحل پایانی کار، خرده پولهای ته کارتهای بانکی­ام را به یکی از کارتها منتقل کردم تا بشود آخرین هزینه را هم پرداخت کرد. کار اداری و پول من، هم­زمان تمام شد. آمدم خانه و ته و توی جیبهایم را گشتم...یکی از مزایای نداشتن تلفن همراه این است که هر کسی حوصله­اش سر رفت یا با ننه­اش قهر کرد، زنگ نمی­زند به آدم و بگوید که دارد می­آید چند روزی آوار شود روی­ات. اما امان از این تکنولوژی. عصر بود که نشستم پشت رایانه تا ایمیلم را چک کنم. یکی از...

...در میانه راه بودیم که باران جای خودش را به تگرگ داد که همراهی اش با سوز و سرما، همه را تقریباً کلافه کرده بود. با وجودی که تقریباً همگی لباسهای مناسب پوشیده بودیم، اما آب به درون همه لباسهای مان نفوذ کرده بود. بخشهایی از مسیر، از پرتگاههایی می گذرد که با پهنای 20 سانتی متر و گاهی کمتر، تنها یک نفر می تواند عبور کند. باران این مسیر را هم بسیار لغزنده کرده بود؛ به گونه ای که چندین بار تصمیم جدی گروه، بر انصراف از ادامه و بازگشت به روستا بود. به هرحال ادامه دادیم تا بالاخره به آبگرم معدنی رسیدیم که پای کوه «شاه نشین» قرار دارد. اگر مسیر را همچنان ادامه بدهی، به «علم کوه» با 4850 متر ارتفاع می رسی که شاخص ترین کوه این منطقه است. اینجا تقریباً مرز استان مازندران با استان البرز است ...

امروز روز بسیار خوبی برایم بود. دانشجوی سابقم برای تدریس، همکارم شده است. شش سال پیش اولین روز کلاس شان در دانشگاه را با من آغاز کردند و پس از دریافت مدرک کارشناسی، در دانشگاه علامه طباطبایی پذیرفته شد. این نیمسال توی دانشگاه مان نیاز به مدرس داشتیم و یادم افتاد به او که حالا دیگر برای خودش توانمند شده است. دعوتش کردم به دانشگاه و امروز نخستین تجربه تدریس اش را تجربه کرد. بهش گفتم که من نیز به اندازه او هم خوشحالم و هم استرس دارم. برای همین بود که از آغاز تا پایان کلاسش، توی دانشگاه ماندم.

پی نوشت: البته برخی از دیگر دانشجویان قدیمی ام نیز مدتی است که در موسسات و دانشگاهها تدریس می کنند. اما راستش نه توانایی شان را باور دارم (که البته اعتراف می کنم باور من با واقعیت لزوماً یکی نیست)؛ نه دانشگاههایی که از آنجا فارغ التحصیل شده اند (یا هنوز در حال درس خواندن هستند)، و نه دروس مختلف و بی ربطی که تدریس می کنند (مثلاً به صرف اینکه در دوره کارشناسی، دو واحد آن درس را گذرانده باشد، دلیلی نمی شود بر آشنایی و توانایی اش برای تدریس همان درس).

تنگه واشی: مصداقی بارز بر گردشگری انبوه

مردمنگاری روستای جغدان

نام جغدان را خودشان می­گویند از جغد گرفته شده است؛ چرا که جغد در این روستا خیلی زیاد است. البته در گویش محلی بختیاری، به جغد، شوک (Shook) هم می­گویند. یکی از سرگرمی­های کودکی­ام در تابستانهایی که به این روستا می­آمدیم این بود که با دیگر بچه­ها به دنبال لانه­های جغدها بگردیم و با جوجه­های­شان بازی کنیم. بر اساس روایتهای شفاهی بزرگان این روستا (که حالا پدرم با 83 سال، خودش یکی از همین بزرگان است)، این روستا سابقه­ای کمتر از دو سده دارد...

این نوشتار پیش از این بر روی وب سایت انسان شناسی و فرهنگ به آدرس http://anthropology.ir/node/14625 منتشر شده بود.

برنامه­ای برای جذب گردشگران خارجی

...اخیراً دولت ایران و معاونت گردشگری سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری، طرحی را برای جذب گردشگران خارجی در نظر گرفته­اند و در تلاش­اند تا آن را اجرایی و عملیاتی کنند.... نظام فعلی ایران تاکنون برنامه منسجم و دنباله­داری برای جذب گردشگر خارجی نداشته است. حتی برخی از دیدگاه­های حاکم، اصلاً تمایلی به حضور گردشگران خارجی در میهن اسلامی ندارند. بنابراین موفقیت سیاستی یک شبه در راستای جذب این تعداد گردشگر، هیچ روزنه امیدی پیش­رو ندارد...

این نوشتار پیش از این بر روی وب سایت انسان شناسی و فرهنگ به آدرس http://anthropology.ir/node/14271  منتشر شده بود.

جشن خرمن رویان

شورای شهر و شهرداری رویان با همکاری نهادها و موسساتی همچون موسسه فرهنگی پارپیرار و دانشگاه مازیار، در روز هفتم شهریورماه اقدام به برگزاری جشن خرمن نمود. اصلاً انتظار برگزاری چنین مراسمی را نداشتم. در چنین شهر کوچکی، مراسمی با این شکوه خیلی جلب نظر می­نمود. همین بود که حتی بر خلاف انتظار مسئولین، جمعیت چند هزار نفری شرکت کرده بودند. توصیف کوتاهی از برنامه­های این مراسم را در اینجا گزارش­وار می­نویسم...

این گزارش پیش از این در اختیار وب سایت انسان شناسی و فرهنگ (www.anthropology.ir) قرار گرفته بود.