برای روز معلم

در هفته گذشته و به ویژه روز 12 اردیبهشت، بسیاری از دوستان و دانشجویان روز معلم را به من تبریک گفتند. سپاسگزار همه شان هستم. و همه آنهایی که به یاد معلمان شان هستند. راستش این نوشته کوتاه را بیش از آنکه برای سپاسگزاری نوشته باشم، برای پوزش خواهی نوشته ام. در این نیم سال جاری، خیلی اوضاع تدریسم به هم ریخته است و خودم بسیار بیش از سایرین به این امر واقفم.

اگر تحمل دیدن صحنه­های خشن ندارید، حتماً این تصاویر را ببینید

بله؛ اگر واقعاً تحول دیدن تصاویر دردناک را ندارید، حتماً ادامه این نوشتار را به همراه تصاویر آن بخوانید و ببینید. ببینید این اشرف مخلوقات، این آدمیزاده چه می­کند با جانورانی که اگرچه اشرف نیستند، اما ای کاش ذره­ای از شرافت­شان را انسانها داشتند. آنچه در زیر می­آید، تنها دو نمونه از برخورد اشرف با بی­شرف­هاست. البته این بار، با شرفهای غربی و اروپایی این کارها را کرده­اند. این دو مطلب را دوستان از طریق ایمیل فرستادند و من نیز با شما در میان می­گذارم:...

پس از هشت جلد که در فاصله سالهای 1378 تا 1384 درباره برخی از دیگر پژوهشگران معاصر ایران در اختیار علاقمندان قرار گرفت، این‌بار و در نهمین جلد این مجموعه، هوشنگ اتحاد به سراغ استاد مجتبی مینوی رفت و زندگی، طرز فکر، خاطرات، خدمات، دوستان، دغدغه‌ها و... این پژوهشگر را از نگاه اطرافیانش به نگارش درآورد. این کتاب، در واقع مجموعه‌ای است از گفته‌های آشنایان و دوستان مینوی که زمینه آشنایی خواننده را با این پژوهشگر فراهم می‌سازد. نگارنده به طور موضوعی پیش رفته و مثلا آنجا که به کتابخانه مینوی می‌رسد، سعی در جمع نمودن تمامی گفته‌های بزرگان و دوستانی دارد که با وی حشر و نشر داشته‌اند. همین شیوه که شاید...

----------

این نوشتار را پیش از این در وبسایت انسان شناسی و فرهنگ به آدرس

http://anthropology.ir/node/13124 منتشر کرده بودم.

سی و یکمین زادروز و جنبش آرام

امروز، سی و یک سالم کامل شد. همین دیروز بود که درباره سی سالگی ام نوشتم و گویا دو روز پیش هم بیست و نه ساله شدم. چرخه زندگی با شتاب به پیش می رود و ما انسانها هم هر روز بر تلاش مان برای عقب نماندن از این چرخه می افزاییم. تلاش کردن امری پسندیده است؛ مشکل اینجاست که هرگز به مقصد نمی­رسیم. همه مان عجله می کنیم و آخر سر هم چند کار انجام نداده باقی می ماند. اما از عجله کردن، به تعبیر جامعه شناسی چون مرتن، تنها مناسک اش باقی مانده است. حالا در فرهنگ ما اینگونه رایج شده که کسی کاری انجام نمی دهد؛ اما همه عجله دارند. خودشان هم نمی دانند...

همگام با مردم جهان، همراه شویم با ساعت زمین.

این طرح به مدت یک ساعت از 20:30 تا 21:30 به وقت محلی هر کشور در آخرین شنبه ماه مارس اجرا شده و در آن چراغهای اضاقی (در برخی ساختمانهای مشهور، همه چراغها) خاموش می­شود.

ساعت زمین، طرحی است که نخستین بار توسط چند دوستدار محیط زمین در شهر سیدنی استرالیا در سال 2007 اجرا شد. این طرح برای نشان دادن توجه دلسوزان به تغییرات آب و هوایی است. اما صدها میلیون نفر از مردم، دولت­ها و شرکت­های تجاری در سراسر جهان هر سال به این بزرگترین همکاری در حفظ محیط زیست می­پیوندند. آنچنانکه در سال 2008، 35 کشور و 400 شهر و شهرک دیگر به این طرح پیوستند. این ارقام در سال پیش به 135 کشور و 5200 شهر افزایش یافت. تصاویر ماهواره­ای دریافت شده از زمین، تاریکی نقاط مختلف جهان را در این ساعت به وقت...

حرام او (Haram Ow)

حرام او (Haram Ow) نام آبشاری است در 25 کیلومتری جاده ییلاقی نور- بلده. مسیری که بیشتر به نام جاده «آب­پری» شناخته می­شود. این آبشار در کنار جاده قرار دارد و به نظر می­آید ارتفاع آن به واسطه ساخت جاده که همراه با تراشیدن سنگهای کوه بوده، افزایش یافته است. ارتفاع این آبشار اکنون حدود 10 متر است. اگرچه میزان آبی که از آن فرو می­ریزد کم آست، اما گلسنگهای زیبایی که روی سنگهای آن روئیده، زیبایی خاصی برایش آفریده است. بیشتر اوقات می­توان بومیان نور و روستاهای اطراف را دید که دارند قمقمه­های 20 لیتری را از آب این آبشار پر می­کنند؛ چرا که معتقدند این آب دارای خواص درمانی است. او (Ow) در گویش طبری همان آب است. اما درباره وجه تسمیه واژه «حرام»، دو دیدگاه بیان کرده­اند: 1- حرام از حرم و به معنای مقدس آمده. بنابراین این آب، مقدس است. 2- حرام آو یعنی آبی که حرام می­شود، چرا که به هدر می­رود. بحث اصلی من به همین وجه تسمیه و دیدگاه مربوط می­شود...

شادباش نوروز به کردهای دیاربکر

سهم شما از نوروز و شادی­هایش، تنها باتوم است و آب جوش. اسارت است و شکنجه. گویا شادی همه جا بهای سنگینی دارد. چندین سال است که پافشاری­تان را برای شادمانه بودن پیگیری می­کنم. درود بر شما و پایداری­تان. من در اینجا بدون شادمانی شما هرگز شادی را نمی­خواهم. اصلاً چگونه می­توان طعم شادی را چشید؛ آنگاه که شما باید بهایی چنین گزاف برای اندک شادی­تان بپردازید؟ هر سال کشته؛ هر سال باتوم و کتک؛ هر سال آب جوش؛ هر سال شکنجه و اسارت، زودتر از بهار به پیشوازتان می­آید. تنها برای اینکه زبان مادری­تان با زبان رسمی یکی نیست؟!...

شما را به خدا به داد اين زبان­بسته­ها برسيد.

اينك، چهارمين سال است كه در وبلاگم به قتل عام چند ميليوني ماهيهاي قرمز توسط هم­ميهنان ايراني اعتراض مي­كنم. خيلي انديشيدم كه امسال چه بنويسم. ديدم توي سه سال گذشته، خيلي از آنچه بايد مي­گفتم و مي­نوشتم را گفته و نوشته­ام. سال گذشته هم نوشته بودم كه:

پاکسازی جنگل و اثرات جهانگردی

دوشنبه این هفته، گروه مدیریت جهانگردی و هتلداری دانشگاه مازیار 3 برنامه و جشن متنوع دارد: پیاده­روی و پاکسازی جنگل؛ رونمایی از کتاب «اثرات جهانگردی»؛ و بالاخره جشن داخلی گروه!..

...البته در ارتفاعات بالاتر، خرس سیاه هم هست که جثه­ای کوچکتر از خرس قهوه­ای دارد و البته تعدادش به مراتب کمتر از خرس قهوه­ای است. یا شوکا که حیوانی است شبیه آهو، اما کوچکتر، شدیداً توسط بومی­ها شکار می­شود. پلنگ و گراز و گرگ و روباه و کفتار هم که دشمن قسم­خورده­ای به نام انسان دارند. وضعیت پرنده­ها هم بهتر از اینها نیست. مثلاً قرقاولها به شدت از شمارشان کم شده است. اینها که چه عرض کنم؛ با این طرح­های توسعه­ای که راه انداخته­ایم و هر روز یک جاده در این گوشه جنگل، یک سد در آن گوشه، یک شهرک ویلایی در وسط و... می­سازیم تا خودمان بیشتر کیف دنیا را ببریم، درختان که پناهگاه این جانوران هستند نیز یکی یکی گردن به تبر و اره برقی می­سپارند....

...بعد هم آماده شدیم برای گشت و گذار در روستا. البته هدف­مان مشخص بود. بخشی خوش آب و هوا در بالای روستا به نام «دربند». یکی دو کوچه پس کوچه را پشت سر نهادیم تا به پای درخت سرو بلندی رسیدیم که اصلی­ترین دلیل شهرت هرزویل است. این سرو کهنسال، همانی است که ناصرخسرو در بیش از یکهزارسال پیش، از آن ياد كرده است. وی در بخشی از سفرنامه­اش درباره هرزویل كه البته در آن زمان «خرزويل» ناميده مي­شد، اینچنین می­نویسد:...

یک بازاندیشی در مفهوم مکانهای «توریستی»

...در شرایط فعلی که برنامه­ریزی­ها اصولی نیست و دست به دست مسافرتهای بی­برنامه داده است، شاید فعلاً ساده­ترین راه این باشد که اگر روستای­مان را دوست داریم؛ اگر به طبیعت شهرمان علاقمندیم؛ اگر همچنان احساس می­کنیم که فرهنگ­مان برای­مان ارزشمند است؛ اگر مشتاقیم تا همچنان مکانی قابل زندگی داشته باشیم، بهتر است دور «توریستی» شدنش را خط بکشیم...

این نوشتار پیش از این در تارنمای انسان شناسی و فرهنگ به آدرس: http://anthropology.ir/node/12238منتشر شده بود.

باید من رو ببخشی؛ آدم عقده­ای

جنگل و آب­گرم بلیران

تازه از گردش امروز برگشته­ام. با چند تن از دوستان و همکاران رفته بودیم جنگلهای بلیران (Baliran) آمل. زمستان بود و هوا سرد؛ اما آبگرم گوگردی در حوضچه طبیعی وسط جنگل، که به جز بومیان محل کمتر کسی آنرا می­شناسد، زمستان را بهاری می­کرد. حدوداً یک ماه پیش، همکار باستان­شناس گروه، آقای صفری، عکسهای گردش­شان در جنگلهای بلیران را نشانم داد. به­جز دست­نخورده بودن منطقه، دو نکته برایم خیلی جذاب بود: یکی آبگرمی که وسط جنگل و در میان درختان بود؛ و دیگری غار دست­کندی که گویا محل زندگی انسانهای پیش از تاریخ بوده است...

فرزندان ما هم حق دارند؟

در اینجا نمی­خواهم درباره سگهایی سخن بگویم که برای تفنن، پوست­شان را زنده زنده می­کنیم؛ گربه­هایی که آتش­شان می­زنیم؛ ماهی­هایی که زنده زنده، بدن­شان را در روغن داغ، سرخ می­کنیم و در حالی که هنوز دهان­شان باز و بسته می­شود، جلوی مشتری می­گذاریم؛ و هزاران وحشی­گری دیگری که کافی است واژه­هایی «چون شکنجه و آزار خیوانات» را در اینترنت جستجو کنید تا میلیونها تصویر، فیلم و نوشته درباره­شان ببینید. کسانی که این کار را می­کنند، درنده­هایی هستند که فعلاً روی سخنم با آنها نیست. در اینجا تنها می­خواهم بازاندیشی کوتاهی داشته باشیم درباره رفتارهای خودمان نسبت به جانوران. یا گاهی سکوت­مان. و گاهی هم جملات نغزی که می­گوییم و گمان می­کنیم با این جملات، از جانورن دفاع کرده­ایم. این جمله را بسیار شنیده­ایم که فرزندان ما هم حق دارند دریای پاکیزه را ببینند؛ آنها هم حق دارند جنگل زیبا را ببینند؛ آسمان آبی را ببینند؛ هوای تمیز را تنفس کنند؛ جانوران و ماهیهای گوناگون را ببینند؛ سزاوار نیست که فقط عکسهای این جانوران را در کتابهای­شان دیده و درباره آنها در کتابهای­شان بخوانند.

شهید جاوید: درباره فلسفه قیام امام حسین

این نوشتار، طولانی­ترین نوشتار کل دوره وبلاگ­نویسی­ام شد. البته نقد کتابهایی نوشته بودم که حجم­شان بیش از این بوده باشد و در وبلاگ هم منتشر نمودم؛ اما آنها را برای نشریات ویژه نقد کتاب می­نوشتم و مخاطبانش عمدتاً منتقدان حرفه­ای کتاب بودند. اگرچه آنها را هم بر روی وبلاگم منتشر کرده­ام، اما این معرفی کتاب را تنها برای وبلاگم نوشته­ام. بنابراین پیشاپیش از طولانی بودن آن پوزش می­خواهم. برای کسانی که حوصله خواندن نوشتار طولانی ندارند، همینقدر توضیح می­دهم که در این کتاب، بسیاری از تحریفاتی که درباره قیام امام حسین وجود دارد، مورد بررسی و نقد قرار گرفته است که عمده­ترین آنها، آگاهی امام حسین از شهادت خویش در طول این سفر و در دشت کربلا بود و اینکه خانواده­شان را هم با خودشان آورده بودند تا پس از شهادت، به اسارت برسند و آبروی بنی­امیه برود. برخلاف اینها، نویسنده معتقد است شهادت امام حسین بیش از آنکه دستاورد داشته باشد، پیامدهای منفی داشت. ضمن آنکه مردم کوفه را برخلاف عقیده رایج، بی­وفا نمی­داند و ویژگیهای آنها را همانند بسیاری از دیگر مردم، طبیعی ارزیابی می­کند. همچنین این سخن که برخی از یاران امام حسین در شب عاشوراء ایشان را تنها گذارده و رفتند نیز دروغ است. این کتاب به بسیاری از دیگر انحرافات نیز پاسخ داده است. البته من هم تنها به برخی از این انحرافات پرداخته­ام و دانستن درباره همه آنها، خواندن اصل کتاب را الزامی می­کند. به­ویژه برای آنان که به مبحث قیام امام حسین و انحرافات عاشوراء علاقمندند. به­هرحال اگر به این مبحث علاقمندید، می­توانید مرا در این نوشته همراهی فرمایید. عمدتاً مطالبی را در این نوشتار گزینش کرده­ام که تاکنون نشنیده­اید و بنابراین برای­تان جالب خواهد بود...

...با وجودی که روز پنجشنبه بود، فقط دو-سه جوان برای بازدید از آنجا آمده بودند که آنها هم گویا اهل همان اطراف بوده و قصدشان پیک­نیک بود و نه بازدید. راه افتادم به سوی پایین دره. در بین راه، یک درخت زالزالک (یا به قول اصفهانی­ها: کوج kevej) قرمز بین راه بود که میوه­های خوشمزه­ای داشت و جای­تان باز هم خالی. بعد راه را ادامه دادم تا ته دره. اینجا یک رودخانه گل­آلود بود که پل آهنی بسیار باریکی از روی آن عبور می­کرد...

پس از انتشار نوشتار اسطوره زدایی از زندگی استادان بر روی سایت انسان شناسی و فرهنگ، و سپس بر روی وبلاگم، برخی از دوستان نظرات شان را کتبی یا شفاهی بیان کردند. در این میان، همکار گرامی و ارجمندم جناب آقای پارسایی نیز نکاتی را بر آن مقاله افزودند و برای انتشار در وبلاگ، در اختیارم قرار دادند. آنچه در ادامه می خوانید، نوشته ایشان است:

...

آبشار گیسو

...به صخره­ای بلند می­رسی که به صورت نیم­دایره، از سه طرف تو را در بر گرفته است. آب از درزهای صخره بیرون می­آید. مهمتر از همه، نقطه­ای است که صخره سوراخ است و آب از آنجا با فشار بیرون می­آید. ارتفاع این آبشار اصلی، 6-5 متری می­شود. به تمام صخره­ای که آب از آن فرو می­ریزد، گلسنگ روئیده است. اما افسوس و صد افسوس از انسان­هایی که به جز جلوی دماغ خودشان، چیزی دیگر نمی­بینند. ظروف یکبار مصرف، بطری­های آب معدنی و نوشابه و انواع زباله­های تجزیه­ناپذیر دیگر، چیزی است که در اطراف آبشار، چشم را به شدت می­آزارد. بخشی از زباله ها را جمع کرده و از آنها عکس گرفتم...

قربانی

...قربانی کردن این جانوران بیگناه اما تنها محدود به عید قربان نیست. در هر عیدی و به هر بهانه ای، این جانوران باید قربانی جاه طلبی های ما باشند. کسی بمیرد، گوسفند قربانی می­کنند و نوزادی متولد شود، باز هم گوسفندی دیگر. کسی را اگر چشم بزنند، گوسفند برای رفع بلا قربانی می­کنند و آن یکی اگر نذر و نیاز داشته باشد، برای برآورده شدنش گوسفندی دیگر به خاک و خون کشیده می­شود. زنی که به خانه شوهر می رود، گوسفند جلوی پایش قربانی می کنند و دیگری اگر به کربلا و مشهد و سوریه برود یا برگردد، باز هم گوسفند است که قربانی می شود. اگر چپ بروی، گوسفندی دیگر و اگر به راست بیایی، باز هم یک گوسفند دیگر... 

«استاد! چند سالتونه؟»؛ «استاد! ازدواج کردین؟»؛ «استاد؛ اون حلقه توی دست راستتون واسه چیه؟ نامزد کردین؟»؛ «استاد! اهل کجائین؟»؛ «استاد! شب با بچه­ها میریم کافی­شاپ. شما هم بیاین»؛ «استاد!.. استاد!... استاد!...» اینها تنها بخشی از پرسشهایی است که دانشجویان از من و دیگر همکارانم می­پرسند. پسر و دخترش هم فرقی نمی­کند. از قضا و برخلاف تصور، پسرها بیشتر این پرسشها را می­پرسند. به هرحال، این موضوع باعث شد تا مقاله ای تحلیلی در این باره در سایت انسان شناسی و فرهنگ منتشر کنم که در ادامه، می خوانید:...

امروز، هفتم آبان ماه، آنگونه که برخی می گویند، برابر است با زودروز کورش بزرگ؛ مردی که درباره بزرگ­منشی و ویژگیهای برجسته انسانی­اش، اندیشمندان ایرانی و بیگانه بسیار سخن رانده و نوشته­اند. حتی مورخان یونان که بزرگترین جنگها در آن دوران بین این دو کشور رخ داده است نیز، نتوانسته­اند بر این وِیژگیها چشم­پوشی کنند. کورش را به روایتی، همان حضرت ذوالقرنین که در روایات عبری و اسلامی درباره­اش بسیار سخن رفته است می­دانند. کورش همان فرمانروایی است که برای نخستین­بار، کشورگشایی­هایش با کمترین خشونت، و با بیشترین احترام به دین و فرهنگ سرزمینهای شکست­خورده همراه بود. همو که بر خلاف پادشاهان دیگر ...

آسیب­ شناسی گردشگری رویدادهای فرهنگی

رویدادها می­توانند در دسته­هایی همچون رویدادهای ورزشی، دینی، فرهنگی، و... بخش­بندی شوند. بی­تردید گردشگری رویدادها، با توجه به تنوع و گستردگی رویدادهای گوناگون در ایران، دارای توانمندی­های بسیاری است. اگرچه گردشگری رویدادها می­تواند با جلب افکار عمومی و به­ویژه گردشگران، مایه توجه بیشتر به رویدادها و در نتیجه زنده ماندن آنها شود، اما از دیگرسو می­تواند به اصل رویدادها نیز آسیب برساند. نگارنده این نوشتار، با توجه به زمینه مطالعاتی خود، تنها به آسیب­شناسی رویدادهای فرهنگی می­پردازد...

این نوشتار را بر روی سایت انسان شناسی و فرهنگ (http://anthropology.ir/node/10942) منتشر کرده ام.

جزیره آبسکون: آخرین پناهگاه سلطان محمدخوارزمشاه از دست مغولان

جزیره کمتر شناخته شده آبسکون، که امروزه آشوراده می نامندش، همان است که سلطان محمدخوارزمشاه از دست مغولان به آنجا پناه برد. و تا پایان زندگی اش در همانجا با بیماری دست و پنجه نرم کرد و نهایتاً نیز در همانجا مرد. در اینجا می توانید شرح بازدید یک سال و نیم پیشم از جزیره را بخوانید

...

انسان شناسی گردشگری: دعوت به همکاری

سایت انسان شناسی و فرهنگ (www.anthropology.ir) به عنوان پربازدیدترین سایت علمی کشور، به تازگی شاخه تویسم را نیز اضافه کرده است. تاکنون و پیش از این نیز چندین مقاله (عمومی) از  مقالات کلاسی و درسی دانشجویانم را در این سایت منتشر کرده بودم. به دانشجویان پیشنهاد می کنم مقالات کلاسی خود را چنانچه اعتبار علمی دارند، برای انتشار در این سایت در اختیارم قرار دهند. برای آشنایی کوتاه با انسان شناسی گردشگری، مقاله کوتاهی که در این باره در سایت انسان شناسی و فرهنگ منتشر کرده ام را در اینجا می توانید بخوانید:...

اندر احوالات آوردن پسر به خانه!

دفعه پیش، درباره آوردن دختر توی آپارتمان­مان و مصائب دنباله­اش برای­تان روضه­خوانی کردم (که می توانید در اینجا بخوانیدش). و اما این­بار، طوطیان شکر شکن شیرین­گفتار، از آوردن پسر به آپارتمان چنین حکایت کنند که...

توی طبقه­ای که خانه من هم همانجاست، به تازگی دو دختر دانشجو ساکن شده­اند. هنوز وسایل­شان را درست توی خانه نچیده بودند که...

انتقاد، توهین، تهمت

خیلی وقت است چیزی ننوشته­ام. دیروز به­طور همزمان، سه تن از دوستان این نکته را یادآوری کردند. از سوی دیگر، چند روز پیش یکی از دوستان انتقاد می­کرد که دیگر نوشته­های اجتماعی روی وبلاگ نمی­گذارم و همه­اش شده سفرنامه. راست می­گوید. هدف از راه­اندازی این وبلاگ، همانگونه که در معرفی­اش هم نوشته­ام، انتقادهای فرهنگی- اجتماعی نسبت به برخی هنجارها و رفتارهای خودمان است. اما واقعیت اینست که تحمل شنیدن نقد خیلی کم شده است. همه مدعی انتقادپذیری­اند؛ لیکن به محض اینکه انتقادی نسبت به ایشان بشود، می­گویند که شما به ما توهین کردی یا تهمت زدی. درست است که مرزبندی بین این سه مقوله، کار چندان ساده­ای نیست، اما به بیان ساده می­توانم اینگونه بگویم که...

مسابقه داستان­نویسی و خاطره­نویسی

گروه مدیریت جهانگردی و هتلداری در نظر دارد مسابقه داستان­نویسی و خاطره­نویسی برگزار نماید.

 شرایط شرکت در مسابقه:

·         خاطره­ها باید مرتبط با گروه مدیریت جهانگردی و هتلداری باشد (کلاسها، اردوها، برنامه­های جانبی و...)

·         اولویت با داستانهایی است که مرتبط با گروه، و یا به­طور کلی با گردشگری باشد.

·         هر خاطره و یا داستان از هزار واژه بیشتر نشود.

·         سبک و نوع نگارش آزاد است.

 به نفرات اول، دوم و سوم هر گروه (داستان­نویسی و خاطره­نویسی) به ترتیب بن­های 20 ، 15 و 10 هزارتومانی خرید کتاب اهداء می­شود.

 داستانهای برگزیده در نشریه گروه، و سپس در وبلاگ گروه منتشر خواهد شد.

 مهلت فرستادن نوشته­ها: 15 شهریور 1390

داستانها و خاطره ها باید به آدرس moghaddames@gmail.com فرستاده شود.

وقتی یکی از دانشجویان شما، پله های موفقیت را آنقدر تند تند پشت سر بگذارد که از شما هم جلو بزند، حسودی تان می شود. اصلاً یک کاری می کنید که نتوانسته باشد به گرد پای شما هم برسد؛ چه رسد به اینکه از شما جلو بزند. مثلاً برایش پرونده سازی می کنید. یا به دوستان تان می گویید که حالش را بگیرند تا بدجوری زمین بخورد. طوری که دیگر نتوانسته باشد بلند شود. اما راستش هیچ چنین احساسی به محمدرضا ندارم. محمدرضا گوهری همیشه خبرهای تازه­ای درباره کتابهای جدید، افراد نام­آشنا، و موسسات فعال گردشگری دارد. او به­طور مرتب سایتها، وبلاگها، شبکه­ها، نشریات و خلاصه هر چیزی که مرتبط با گردشگری باشد را بررسی می­کند. به جرأت می­گویم اطلاعات عمومی و سواد آکادمیکش بسیار بیشتر از بسیاری استادان و مدرسان رشته مدیریت جهانگردی است؛ به خودم که جرأت نمی­دهم بخواهم سوادم در زمینه گردشگری را با سواد وی در همین زمینه مقایسه کنم. در این چند سال، کم از او یاد نگرفته­ام. گویا در گشت و گذارش در اینترنت، با این سایت آشنا می­شود و ارتباط برقرار می­کند. خانم سوزان پاچر (Susanne Pacher)، مدیر این سایت که خودش کارشناس جهانگردی و برنده دو جایزه CEMA است، وقتی با میزان آگاهی و دانش محمدرضا آشنا می­شود، از او درخواست می­کند تا مصاحبه­ای درباره وضعیت جهانگردی ایران، به منظور شناساندن این کشور و امکانات و ظرفیت­های آن برای جهانگردی انجام دهد. محمدرضا درباره چگونگی پذیرش این پیشنهاد می­گوید:

...

... همایش بین المللی گردشگری پایدار سواحل دریای خزر، فرصت ها و تهدیدها در صدد است تا با آسیب شناسی صنعت گردشگری و تلاش برای دستیابی به راهکارهای علمی و عملی، گامی مؤثر جهت دستیابی کشور به جایگاه مناسب در این حوزه بردارد.

 مجری: دانشگاه مازیار- سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری

تاریخ برگزاری: 21 و 22 اردیبهشت 1391

 ...